Content

De uiterste grenzen van Hugo Borst



Tijdens het jaarlijkse Sportgala van de Meppeler Courant hield de Businessclub in de Engelenbak de traditionele 'Parallelbijeenkomst' waar dit jaar Hugo Borst met Koert Westerman acte de présence gaven.

Terwijl in de Grote Zaal van Ogterop de lokale sporthelden werden gelauwerd, toonde rasschrijver Hugo Borst in de sfeervolle Engelenbak, als gast van Businessclub Meppel, de uiterste grenzen van zijn karakter. Hij opende de avond met een ontroerend, prachtig voorgedragen literair stuk dat hij schreef over de legendarische Sparta legende Tonny van Ede. Even later kwam de rauwe, ongepolijste zijde van Borst’ karakter tevoorschijn. Dan kapittelt hij in een gedicht oud-Sparta trainer Aad de Mos in niet mis te verstane bewoordingen voor diens wanprestatie met Sparta, de zo geliefde club van Hugo Borst.

Hugo Borst, hij treed nauwelijks op in het openbaar maar kwam graag naar Meppel, voelde zich in de beslotenheid van de Engelenbak erg op z’n gemak. “Ik was nog nooit in Meppel geweest,” bekende Borst na afloop, “maar het publiek was bijzonder leuk om voor te staan.” Borst doelde daarmee vooral op de vaak intensieve interactie die hij met de Meppeler ondernemers van de Businessclub had. Soms leek het wel een grote verjaardagsvisite waar de jarige Job – Hugo Borst in de geval – het hoogste woord voerde. Die vertrouwde atmosfeer verleidde de rauwe Borst soms tot keiharde uitspraken over personen. Zou hij dat gisteravond niet in de Engelenbak, maar op televisie hebben gedaan, dan had het ongetwijfeld tot controverse geleid. Zoals dat vaak het geval was toen hij nog wekelijks zijn vaste plek aan de tafels van Matthijs van Nieuwkerk en Jack van Gelder had. Beroemd zijn de aanvaringen die Borst had met bondscoach Bert van Marwijk of de moeder die haar zoon enkel rauw voedsel laat eten. Altijd was er die oprechtheid van Borst. Hij zegt wat hij denkt. “Maar dat zie ik niet meer op de televisie. Ik vond het niet dus niet leuk meer en als je iets niet leuk vindt, moet je het niet doen.” Aan de tafels van De Wereld Draait Door en Studio Voetbal zit hij dus niet meer. Toch is het niet voorgoed gedaan met de ambities van Borst op televisie. Hij wil over een aantal jaar graag nog eens een serie afleveringen maken van zijn succesvolle reeks Over Vaders en Zonen. Daarnaast zou hij, als het eens zo uit mocht komen en ook maar één keer, René van der Gijp willen vervangen aan tafel bij zijn oude collega Johan Derksen. “Die zijn televisiecarrière aan mij te danken heeft,” wist Borst zich te herinneren. Hij zou dan nog een keer eerlijk zijn mening geven. Zoals hij dat ook in de Engelenbak deed. Over bijvoorbeeld Louis van Gaal, Ron Jans, Marco van Basten, SC Heerenveen en PEC Zwolle. En over Mark van Bommel en natuurlijk Wesley Sneijder die hij al zo vaak bekritiseerde.

Borst vindt dat hij beter schrijft dan spreekt. Schrijven kun je leren, meent hij. “Als ik bijvoorbeeld mijn eerste opstellen of liefdesbrieven teruglees dan springen mij de tranen in de ogen. Grammaticaal, maar ook stilistisch sloeg het nergens op.” Gelukkig heeft Borst zich vanaf zijn 16e weten te verbeteren en daar heeft hij, vanzelfsprekend, een verklaring voor. “Tot je 70e jaar is de mens in staat te leren, daarna wordt het allemaal wat minder. Ik ben nu 50 dus eigenlijk kan ik nog beter leren schrijven.” Borst geniet, zo vertelde hij, nog iedere dag van het schrijven. “Dat je de spanning opbouwt en vierduizend woorden later komt de ontknoping. Dat vind ik heerlijk.” Borst vertelde erover met zichtbare twinkelingen in zijn ogen. Het bewees eens te meer dat zijn hart pas echt sneller gaat kloppen als hij mag schrijven. Over het leven, over ‘zijn’ stad Rotterdam of over zijn zoon Charly. Niet over voetbal. Daar is Borst eigenlijk wel klaar mee. De huidige voetbalwereld is niet meer de wereld van Hugo Borst. Want in die wereld is geen plaats voor mannen zonder mening.

naar het nieuwsoverzicht